Obsługa archiwizatorów pod Linuksem jest o tyle
skomplikowana, że najpopularniejszy jest format tzw. tarball, czyli pliki
zarchiwizowane programem tar i skompresowane programem gzip. Posiadają one
rozszerzenie .tar.gz lub .tgz. Użycie dwóch
programów było niezbędne, ponieważ gzip potrafi kompresować tylko pojedyńczy
plik, a tar został stworzony właśnie w celu połączenia kilku plików w jeden z
zachowaniem struktury katalogów w celu archiwizacji na streamerze. A więc
zaczynajmy. Kompresja:
tar -czf plik_zarchiwizowany.tgz katalog1/ katalog2/ plik1Dekompresja:
tar -xzf plik_zarchiwizowany.tgz lub: gzip -dc plik_zarchiwizowany.tgz | tar -xvf -Można też trafić na pliki skomresowane nie gzipem, ale programem bzip2. Program tar w wersji 1.13 lub nowszej (jak sprawdzić wersję programu w rozdziale o programie RPM) posiada obsługę takiego formatu - wystarczy przy dekomresji zamiast opcji "z" wstawić opcję "I". Jeśli posiadamy wersję starszą - sprawa jest troszkę bardziej skomplikowana, ale też do przeskoczenia. W takim przypadku dekompresja wygląda tak:
tar -xf --use-compress-program=bzip2 plik_zarchiwizowany.tar.bz2 lub: bzip2 -dc plik_zarchiwizowany.tar.bz2 | tar -xvf -W przypadku innych kompresorów sprawa jest prostsza. Do rozpakowania archiwum typu zip wystarczy polecenie unzip plik.zip . Podobnie jest z plikami typu rar: unrar plik.rar.