Do konfiguracji interfejsów sieciowych ogólnie służy program ifconfig z którego korzystają skrypty startowe. Aby nie konfigurować ręcznie każdego z interfesów po restarcie systemu, można skorzystać z mechanizmów oferowanych właśnie przez skrypty startowe. Najpierw, aby móc skonfigurować interfejs, musi on być wkompilowany w jądro. Linux obsługuje większość dostępnych na rynku kart sieciowych. Podstawowe opcje dotyczące sieci (np. włączenie obsługi sieci) znajdują się w pliku /etc/sysconfig/network, który należy przejrzeć i poprawić tak, aby pasował do naszego systemu. Następnie należy utworzyć plik konfiguracyjny interfejsu /etc/sysconfig/network-scripts/ifcfg-[nazwa_interfejsu], przy czym [nazwa_interfejsu], to nazwa, jaką przyznało jądro dla danego interfejsu. Jeśli zainstalowana jest tylko jedna karta sieciowa, to najprawdopodobniej ma ona nazwę eth0. Przykładowy wygląd tego pliku konfiguracyjnego jest następujący:

DEVICE="eth0"
IPADDR="192.168.1.1"
NETMASK="24"
ONBOOT="yes"
BOOTPROTO="none"
IPXNETNUM_802_2=""
IPXPRIMARY_802_2="no"
IPXACTIVE_802_2="no"
IPXNETNUM_802_3=""
IPXPRIMARY_802_3="no"
IPXACTIVE_802_3="no"
IPXNETNUM_ETHERII=""
IPXPRIMARY_ETHERII="no"
IPXACTIVE_ETHERII="no"
IPXNETNUM_SNAP=""
IPXPRIMARY_SNAP="no"
IPXACTIVE_SNAP="no"

Jeśli pierwszy raz spotykasz się z tematyką sieci, to postaram się kilka rzeczy wyjaśnić. Jeśli twoja sieć będzie miała co najwyżej 254 komputery, to możesz zastosować takie wartości parametrów IPADDR (adres IP) i NETMASK (maska sieci) jak te podane powyżej. Maska podsieci określa, ile bitów adresu IP określa adres sieci, a ile adres konkretnego komputera w tej sieci. W tym przypadku adres sieci określają 24 bity, czyli pierwsze 3 człony adresu IP (każdy z 4 członów to 8 bitów). Każdy komputer w tej samej sieci musi mieć ten sam adres sieci i maskę sieci. Po szczegóły odsyłam do wspaniałej książki Craiga Hunta "Sieci TCP/IP: Administracja" wydawnictwa O'Reilly.